Beast of Reincarnation – รีวิว [REVIEW]

*รีวิวนี้เล่นบน PlayStation 5

Beast of Reincarnation คือเกมแอ็กชันอาร์พีจีที่ดูจะมีใครต่อใครจับตามองหลังจากเปิดเผยตัวอย่างแรกในงาน Xbox Games Showcase เมื่อปี 2025 ที่ผ่านมา และสิ่งที่ทำให้หลายคนตกใจกันไม่น้อยก็คือเกมนี้เป็นผลงานพัฒนาจาก Game Freak Inc. ผู้พัฒนาแฟรนไชส์ที่โด่งดังทั่วโลกอย่าง Pokemon นั่นเอง แล้วการมาจับงานที่ต่างไปจากที่ผ่าน ๆ มาอย่างสิ้นเชิงอย่างเกมนี้จะเป็นอย่างไร ผมจะมาเล่าให้ฟังครับ

---

เนื้อเรื่อง

สำหรับ Beast of Reincarnation นี้ เล่าเรื่องราวในประเทศญี่ปุ่นในยุคอนาคตซึ่งห่างไกลจากปัจจุบันไปถึงสองพันปี หรือก็คือเดินเรื่องในปีค.ศ.4026 นั่นล่ะครับ โลกปัจจุบันที่เรารู้จักล่มสลายกันไปหมด มนุษย์แทบจะไม่เหลืออยู่แล้ว และโลกก็แปดเปื้อนไปด้วยสิ่งที่เรียกว่ามลทิน โดยไม่มีสิ่งใดหนีพ้น ไม่ว่าจะมนุษย์ จะสัตว์ หรือแม้แต่สภาพแวดล้อม

มลทินที่ว่ามาในรูปแบบของพืชพรรณที่เข้าแทรกซึมทุกอย่าง ทุกชีวิต และใจกลางของวิกฤติที่เกิดขึ้นคือสิ่งที่ถูกเรียกว่า Beast of Reincarnation ตามชื่อของเกม หรือจะเรียกแบบไทย ๆ ก็คงได้ว่า “สัตว์ร้ายแห่งวัฏสงสาร” ที่ไม่ว่ามันจะเคยโดนทำลายไปกี่ครั้งก็จะคืนชีพกลับมาได้เสมอ และเอ็มม่า นางเอกของเกมก็คือหญิงสาวที่ถือกำเนิดมาโดยไร้อารมณ์ความรู้สึก ไร้ความทรงจำ แต่เธอมีพลังต้านทานมลทินจึงได้รับมอบหมายให้ออกเดินทางไปดูดซับพลังจากบรรดาสัตว์ที่ปนเปื้อนมลทินเข้มข้น จนกว่าจะแข็งแกร่งพอที่จะทำลายสัตว์ร้ายแห่งวัฏสงสารให้สิ้นซาก และการเดินทางของเธอก็จะมีสุนัขตัวใหญ่สีขาวนามว่าคูเป็นคู่หูดูโอ้ในการเผชิญทุกภัยอันตรายนั่นเอง

โดยส่วนตัวผมคิดว่าเซ็ตติ้งและเนื้อหาของเกมนี้ไม่ใช่อะไรที่ใหม่นัก เพราะว่ามีสื่อบันเทิงก่อนหน้านี้หรือแม้แต่เกมก่อนหน้า อย่างแฟรนไชส์ Nier (ไม่ว่าจะ Replicant หรือ Automata) รวมถึง Stellar Blade ที่เคยทำออกมาให้เห็นให้เล่นกันไปแล้ว ดังนั้นถ้าใครเคยเล่นเกมที่ว่ามาก็จะพอเดา ๆ ทิศทางของเนื้อหาได้บ้างว่าภาพรวมมันเกิดอะไรขึ้นครับ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าคุณจะเดาออก 100% ตั้งแต่ต้นยันจบอะไรแบบนั้น

ถึงอย่างนั้น ผมคิดว่าตัวเกมแอบมีแผลในแง่จังหวะการเดินเรื่องพอควร ปัญหาที่เกิดขึ้นคือเกมจะใส่ตัวละครใหม่ ๆ เข้ามาให้ผู้เล่นรู้จัก จากนั้นบทพวกเขาก็จะหายไปยาว ๆ เลย แล้วโผล่อีกทีในช่วงสำคัญพร้อมเหตุและผลของตัวเอง ไม่ได้มีการค่อย ๆ หยอดอะไรเข้ามาในระหว่างนั้นให้คนเล่นได้รับรู้หรือซึมซับ มันเลยจะทำให้ช่วงกลาง ๆ เกมนี่เหมือนเนื้อหาอืดช้าแบบที่ไม่มีอะไรสำคัญเกิดขึ้นเท่าไรนัก แต่พอจะให้บทมันพลิกผันและเดินต่อก็ใส่เข้ามาดื้อ ๆ จนชวนขมวดคิ้ว แล้วพอใกล้จะจบก็มาทุ่มข้อมูลใส่คนเล่นรวดเดียว แบบรีบเคลียร์ปมใหญ่แต่มันก็ทำให้เหลือพวกประเด็นยิบย่อยที่ค้างคาและไม่มีคำตอบอีกพอควร

---

เกมเพลย์

ระบบต่อสู้

รูปแบบการเล่นของ Beast of Reincarnation นั้นคือแอ็กชันอาร์พีจีที่มีจังหวะจะโคนใกล้เคียงตระกูลโซลส์นิด ๆ แต่ว่าเกมจะไม่ลงโทษคุณหากว่าพลาดครับ ดังนั้นเกมจะไม่มีการวิ่งไปจุดที่คุณตายเพื่อเก็บทรัพยากรอะไรแบบนั้น รวมถึงศัตรูอาจจะตีแรง แต่คุณก็จะมีแนวทางรับมือเยอะ และทุกการกระทำจะไม่ต้องมานั่งกังวลกับพวกค่าความเหนื่อย ดังนั้นคุณหวดได้ต่อเนื่องเลยเพียงแค่ว่าศัตรูเองมันก็จะมีจังหวะปัดการโจมตีของคุณได้เหมือนกัน เพราะงั้นคุณก็ต้องรอจังหวะกดตีกดใช้สกิลอยู่ดีครับ

แน่นอนว่าเกมนี้ก็มีระบบปัดป้องหรือ parry ตามสมัยนิยมครับ แต่ว่านอกเหนือไปจากการปัดถูกจังหวะที่จะทำให้เราได้เปรียบแถมยังเพิ่มค่า stagger ของศัตรูจำนวนมากแล้ว ระบบ parry ของเกมนี้ยังทำหน้าที่เป็นเหมือนทรัพยากรสำคัญของเกมเลยก็ว่าได้ ต้องอธิบายก่อนว่าเกมนี้คุณจะมีเกจ entanglement ตรงกลางจอ ซึ่งเจ้าเกจนี้คือหัวใจหลักของระบบต่อสู้ เพราะการที่คุณป้องกันการโจมตี เกจนี้จะลดลง ถ้าลดหมดก็จะอยู่ในภาวะไร้การป้องกัน แต่ถ้า parry ถูกจังหวะ เกจนี้จะไม่ลด ที่สำคัญคือเจ้าเกจที่ว่ายังมีไว้เพื่อใช้สกิลพิเศษต่าง ๆ ของเอ็มม่าด้วย ยิ่งคุณ parry แม่นก็ยิ่งทำให้คุณมีโอกาสโจมตีเยอะขึ้น

แต่ไม่แค่นั้น เพราะเมื่อใดก็ตามที่คุณ parry ได้เป๊ะ คุณจะเพิ่มค่า FP ให้กับคูหรือเจ้ากู๊ดบอยสี่ขาของคุณ ซึ่งการกดเรียกใช้สกิลพิเศษของคูนั้นเกมจะหน่วงเวลาช้าลงมาก ให้ลองนึกถึงเวลาคุณกดเรียกเมนูคำสั่งตอนสู้ของ FFVII Remake หรือ FFVII Rebirth นั่นล่ะครับ โดยการเลือกใช้สกิลจะเสียค่า FP แตกต่างกันไปตามแต่ว่าคุณเลือกอะไรมาใช้ มันก็เลยแทบจะเป็นการบังคับคุณกลาย ๆ ว่าคุณต้องเข้าประชิดตัวศัตรู ต้อง parry ให้แม่น จะยิงตอดจากวงนอกอย่างเดียวไม่ได้ ไม่งั้นคุณจะไม่มีทรัพยากรเอาไว้ใช้โจมตีบอสด้วยสกิลพิเศษเลย

ตลอดทั้งเกมคุณจะได้บังคับควบคุมเอ็มม่าเท่านั้น ส่วนคูจะมีพฤติกรรมแบบอัตโนมัติ (เว้นแต่ตอนคุณกดเมนูเลือกใช้สกิล) วิธีการใช้สกิลของเอ็มม่าหลัก ๆ จะเป็นการไล่ปุ่มโจมตีตามปกติ แล้วแทรกด้วยปุ่มสกิลที่จะเป็นการออกท่าพิเศษต่าง ๆ ซึ่งก็จะต้องใช้งานค่า entanglement ที่คุณมี แล้วสกิลพวกนี้ก็จะได้จากการเล่นตามเนื้อเรื่อง เพียงแต่ว่าจะมีองค์ประกอบด้านการอัปเกรดที่จะทำให้ท่าแรงขึ้น หรือมีพื้นที่โจมตีวงกว้างขึ้นอะไรทำนองนั้น

โดยรวมแล้วในแง่ระบบต่อสู้นั้น ตัวเกมมีวิธีการเล่นที่เข้าใจง่าย ไม่ซับซ้อนมากแต่เล่นได้สนุกครับ จังหวะการ parry ของเกมก็ถือว่าใจกว้าง ไม่จำเป็นต้องเป๊ะระดับมิลลิวินาทีเหมือนเกมสไตล์โซลส์อื่น ๆ มันเลยทำให้เล่นได้เพลิน ๆ ไม่หัวร้อน

---

การปรับแต่งตัวละคร

ด้วยความที่เกมเป็นแอ็กชันอาร์พีจีจึงมีระบบการปรับแต่งตัวละครอยู่พอประมาณครับ ระบบที่น่าจะคุ้นเคยกันดีอยู่แล้วจากเกมอื่น ๆ ก็เช่นการเปลี่ยนดาบ (รวมถึงอัปดาบ) เปลี่ยนเครื่องป้องกัน เปลี่ยนของประดับที่แต่ละชิ้นก็จะมีผลลัพธ์แพสซีฟแตกต่างกันไป ทำให้คนเล่นสามารถลองปั้นบิลด์ที่ต้องการได้ระดับหนึ่ง ซึ่งคุณจะปรับแต่งได้ทั้งเอ็มม่าและคูเลย ดังนั้นจะปั้นตัวละครเน้นเสริมธาตุกัน หรือจะปั้นทางไหนก็ไปลองผิดลองถูกกันได้เองในเกม

แน่นอนว่าเกมนี้ก็มีเลเวลของตัวละครครับ ซึ่งการเลเวลอัปของเกมนี้จะให้แต้มค่าพลังแก่คุณมาหนึ่งแต้ม เลือกไปเพิ่มค่าสถานะเองได้ว่าจะเน้นให้ตัวละครของคุณเด่นด้านไหน แต่ถึงจุดหนึ่งคุณก็อาจจำเป็นต้องใส่ค่าพลังให้สมดุลเพราะว่าค่าพลังที่ถึงกำหนดก็เป็นหนึ่งในเงื่อนไขการอัปสกิลแต่ละสายของทั้งเอ็มม่าและของคูนั่นล่ะครับ

ในอีกด้านหนึ่ง การอัปสกิลของเกมนี้ก็จะใช้แต้มสกิลซึ่งได้จากการกำจัดศัตรูล้วน ๆ โดยที่ทั้งเอ็มม่าและคูจะมีสกิลทรี (ที่มาเป็นต้นไม้จริง ๆ) สองส่วนคือส่วนลำต้นกับส่วนราก โดยสกิลส่วนลำต้นนี่จะปลดล็อกเมื่อผ่านบอสตามเนื้อเรื่องเป็นหลัก ในขณะที่ส่วนรากจะทยอยอัปได้เมื่อค่าสถานะถึงกำหนดตามที่กล่าวไปเมื่อสักครู่ ด้วยเหตุนี้ถ้าคุณอยากจะให้ตัวละครเก่ง ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องไปไล่ตบศัตรูเพื่อฟาร์มแต้มสกิลในแบบที่คุ้นเคยจากเกมอาร์พีจี

นอกเหนือจากการอัปค่าพลังตามที่กล่าวไปแล้ว เกมนี้ก็มีระบบการทำอาหารที่จะเพิ่มค่าพลังถาวรให้คุณด้วย แต่จะทำได้ก็ต่อเมื่อกลับมายังหุ่นพาหนะที่เปรียบเสมือนเป็นฐานของคุณนั่นเองครับ เพราะงั้นถ้าใครรู้สึกว่าเล่นแล้วตึงมือเกินไป การไล่หาวัตถุดิบมาทำอาหารเพิ่มพลังก่อนก็เป็นตัวเลือกที่ดี ดังนั้นถ้ามองในแง่ระบบปรับแต่งตัวละครในเชิงอาร์พีจีนั้นผมคิดว่าเกมนี้จะมีอะไรให้คุณได้ลองผสมในสไตล์ตัวเองพอสมควรครับ

---

การสำรวจ

Beast of Reincarnation นั้นไม่ใช่เกมโอเพนเวิลด์เต็มรูปแบบ แต่จะเปิดให้คุณวิ่งสำรวจในพื้นที่เปิดกว้างตามแต่ละบทของเกมครับ โดยที่เกมก็เปิดให้คุณสามารถย้อนกลับมายังพื้นที่เก่า ๆ ได้แบบที่ไม่ต้องเสียอะไร ดังนั้นเกมนี้จึงไม่มีสิ่งที่เรียกได้ว่าพลาดแล้วพลาดเลย ใครเป็นเกมเมอร์สายเก็บความสมบูรณ์ก็ไม่ต้องกังวลอะไรไป

สิ่งที่คุณจะได้เจอจากการสำรวจนั้น ก็เป็นสิ่งที่คุณน่าจะคาดเดาได้จากการเล่นเกมอื่น ๆ มานั่นคือคุณจะได้พวกทรัพยากรต่าง ๆ มาใช้อำนวยความสะดวกในการเล่นของคุณ บ้างก็อาจเป็นไอเท็มอัปเกรดฐานซึ่งจะทำให้คุณทำอาหารได้มากขึ้น ปลูกผักได้เยอะขึ้น เลี้ยงไก่ได้จำนวนมากขึ้น หรือแม้แต่อัปดาบ อัปหน้าไม้ได้ในลำดับที่สูงขึ้นกว่าเดิมอะไรทำนองนั้น หรือบางครั้งก็อาจทำให้คุณไปเจอศัตรูระดับอีลิตที่พอชนะก็จะได้ของตอบแทน อย่างเช่นพวกคู่มือการทำอาหารใหม่ คู่มือการสร้างลูกดอกใหม่ หรือไม่ก็ดาบใหม่ เป็นต้น

ทั้งหมดที่ว่ามาผมคิดว่ามันก็ทำให้เวลาขึ้นแมปใหม่ช่วยกระตุ้นให้อยากออกสำรวจซอกมุมได้ดีอยู่ แต่ปัญหาก็น่าจะเป็นว่าถ้าคุณเป็นเกมเมอร์สายละเอียดเนี่ย พอเล่นผ่านไปสักราวสี่หรือห้าแมป คุณจะเริ่มรู้สึกว่ามันซ้ำ ๆ ครับเพราะกิจกรรมที่คุณเจอในทุกแมปจะเหมือนกันไปหมด ยังไม่นับว่าพอถึงจุดหนึ่งที่คุณอัปฐานจนตันแล้ว คุณก็จะยังคงได้รับของอัปเกรดฐานอยู่ดี แต่มันจะไม่สามารถเอาไปใช้งานอะไรอื่นได้แล้ว

ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมรู้สึกว่าการเดินทางในแมปของเกมนี้ทำออกมาได้ค่อนข้างโอเค โดยเฉพาะการใช้ประโยชน์จากพลังในตัวเอ็มม่าที่จะเป็นการยืดเส้นผมเพื่อดันตัวขึ้นที่สูง หรือยืดไปเกาะพื้นอีกฝั่งเหมือนเป็นสะพาน อันที่จริงมันก็มีลักษณะการใช้งานคล้าย ๆ พวกกระโดดสองชั้นหรือกระโดดไกลในเกมอื่น ๆ นั่นล่ะครับ แต่มันเป็นองค์ประกอบที่ผมคิดว่าทีมงานเอามาปรับให้เข้ากับเซ็ตติ้งของเกมได้เข้าท่าดี

ที่สำคัญคือผมรู้สึกว่าพวกวัตถุต่าง ๆ ในฉาก ไม่ว่าจะซากตึก เถาวัลย์ ต้นไม้อะไรพวกนี้ เราโดดขึ้นไปเหยียบได้ค่อนข้างเยอะ หลายจุดมันเลยจะมีวิธีการไปถึงค่อนข้างหลากหลายทางอยู่ เพียงแค่ว่าผมเองก็ยังมีจุดติอยู่ในแง่การออกแบบเกมที่ว่าพอจุดไหนที่เกมจะไม่ให้เราไป เราก็จะชนเข้ากับกำแพงล่องหนครับ ยังไม่นับว่าเกมนี้เอ็มม่าว่ายน้ำไม่ได้ด้วย มันเลยจะมีโมเมนต์ที่ว่าคุณเล่นเจอหนองน้ำตื้น ๆ แค่ข้อเท้าก็ลงไปวิ่งเล่นได้ แต่พอเจอน้ำลึกประมาณช่วงเอวนี่ พอลงไปปุ๊บจอตัดแล้วคุณก็จะมาโผล่บนฝั่งพร้อมพลังชีวิตที่ลดไประดับหนึ่งแบบงง ๆ

---

ภาพรวมเกมเพลย์

ถ้าจะให้กล่าวสรุปในแง่ระบบการเล่น ผมมองว่าตัวเกมนั้นเล่นได้สนุกเพลิน ๆ แต่มันจะเห็นได้ชัดว่าการออกแบบเกมค่อนข้างโบราณ และมีหลายจุดที่แสดงให้เห็นว่ายังเก็บงานไม่เนี้ยบพอ อย่างฉากไล่ล่าต้นเกมที่พยายามจะสร้างความระทึกให้คนเล่น แต่เจ้าตัวที่ควรจะวิ่งล่าดันยืนนิ่ง ๆ จนเราเดินทอดน่องไปจุดที่กำหนดยังได้ หรือบานประตูที่เปิดออกมาแล้วจมลงไปกับเสาอะไรทำนองนั้น รูปแบบศัตรูโดยรวมก็ค่อนข้างน้อย คนเล่นเลยจะได้สู้ศัตรูประเภทเดิมซ้ำ ๆ ทั้งเกม

จุดที่อาจเรียกได้ว่าแอบแย่คือในส่วนของมุมกล้องและเพอร์ฟอร์มานซ์ครับ บอสเกือบทั้งหมดของเกมนี้จะมีไซส์ที่ใหญ่โตมาก เหมือนเราต้องสู้กับบ้านทั้งหลังเลยก็ว่าได้ มันเลยทำให้เวลาเข้าตีประชิดตัว มุมกล้องเวลาคุณล็อกเป้าบอสนี่เหวี่ยงมั่ง เปลี่ยนไปมุมเสยมั่งจนมองไม่ออกเลยว่าอะไรเป็นอะไร แล้วตอนที่กดใช้สกิลใช้ท่าใส่บอสก็มักจะมีปัญหาเฟรมตกอยู่บ่อย ๆ ครับ ยังไม่นับว่าทีมงานแอบขี้เกียจ (หรือทำไม่ทันก็ไม่รู้) ที่เอาบอสตัวเดิมหลาย ๆ ตัวมาให้สู้ซ้ำโดยเปลี่ยนสีด้วยนะ หรือนี่คือการระลึกเกมเทิร์นเบสอาร์พีจีที่มักจับมอนสเตอร์มาเปลี่ยนสีแล้วเรียกเป็นตัวใหม่ก็ไม่ทราบได้

---

กราฟิก

ในส่วนของกราฟิกนี่ผมคิดว่าตัวเกมอยู่ในระดับธรรมดา มีแอบแย่ในบางจุด เพียงแต่ว่าอาร์ตสไตล์โดยรวมก็ค่อนข้างแบกเกมได้อยู่ ซึ่งด้วยความที่เซ็ตติ้งของเกมเน้นธีมต้นไม้ มันเลยทำให้สีสันส่วนใหญ่จะเน้นธีมสีเขียวต้นไม้ใบหญ้าเป็นหลัก ถึงอย่างนั้นแต่ละแมปก็ยังพอมีจุดเด่นในตัวของมันเองอยู่บ้างเหมือนกันครับ สิ่งหนึ่งที่ผมชอบก็เป็นพวกร่องรอยอารยธรรมโบราณในเกม (ซึ่งก็คือปัจจุบันของเรานี่ล่ะ) เช่นพวกป้ายบอกทาง ที่หากคุณลองหยุดสังเกตดูก็จะพอเดาได้ว่า ณ ตอนนั้นเนื้อเรื่องพาคุณไปอยู่เมืองไหน เขตไหนในญี่ปุ่นครับ

ทีนี้ ในส่วนของฉากคัตซีน พวกฉากที่ต่อสู้กันนี่ผมไม่มีปัญหาอะไรนะ แต่พอเป็นฉากพูดคุยทั่วไปนี่ตัวละครดูคุยกันแบบแข็ง ๆ เคลื่อนไหวกันน้อย ๆ ยิ่งส่วนของการแสดงออกทางสีหน้าของตัวละครก็ค่อนข้างจำกัด ซึ่งไม่ได้หมายถึงแค่เอ็มม่าที่เกมอ้างเหตุผลเรื่องเธอไร้อารมณ์เอาไว้แต่แรกนะ แต่ตัวละครอื่น ๆ ก็มีสีหน้าแข็งไม่แพ้กันเลย

---

เพลงประกอบ

ผมชอบเพลงประกอบของเกมนี้ไม่เบาเลย เพลงโดยรวมให้บรรยากาศในลักษณะเดียวกันกับ Nier Automata ครับ หลายเพลงจะมีทำนองเนิบช้าคลอไปกับเสียงขับร้องที่ทรงพลัง ให้บรรยากาศเหงา ๆ เศร้า ๆ ได้ดีเลย แม้แต่ทำนองฉากสู้โดยเฉพาะการสู้บอสก็ไม่ได้เน้นเสียงดนตรีที่กระแทกหู แต่จะเร่งจังหวะดนตรีผสมการร้องประสานเสียงแทน แล้วด้วยความที่เนื้อหาของเกมจะอิงคอนเซปต์เชิงพุทธมาใส่ทั้งเกม เนื้อร้องในหลายเพลงมันเลยให้ความรู้สึกเหมือนเป็นบทสวดมนต์กลาย ๆ ด้วยครับ

---

สรุป

Beast of Reincarnation อาจจะเรียกได้ว่าเป็นเกมทดลองงานของ Game Freak ที่เปลี่ยนจากแนวถนัดของตัวเองไปโดยสิ้นเชิง ซึ่งผมมองว่ามันก็เป็นจุดเริ่มที่พอโอเค อาจจะไม่ได้ดีเลิศและยังมีจุดให้ปรับปรุงอีกเยอะ แต่มันก็เป็นเกมที่โดยรวมเล่นได้สนุกครับ และผมก็หวังว่าพวกเขาจะยังมีโอกาสได้ลองอะไรที่ฉีกแนวในลักษณะนี้อยู่ เพราะจากเกมนี้ผมก็เชื่อว่าพวกเขามีศักยภาพพอที่จะสร้างผลงานที่โดดเด่นออกมาได้นะ แค่อาจต้องให้เวลามากกว่านี้อีกสักหน่อย